چنگ الماس

سلام

آذر ماه سال 1381 وقتی با "کوه فراخوان بی تفسیر عشق است..." نوشتن از کوه در فضای مجازی را آغاز کردم، می پنداشتم این فضا نیز چون فضای پیوند قلم و کاغذ از ساختار، حرمت و اعتبار مقبولی برخوردار است که خوشبختانه همین گونه نیز بود و آنهایی که می نوشتند، می خواستند با هم کیشان خود درد دل کنند، یاد بدهند و یاد بگیرند و پایگاهی در ایجاد و حفظ دوستیها داشته باشند. با ورود خیل عظیم علاقه مندان کوه طبیعت به این وادی، به همان اندازه که کمیت وبلاگها افزایش یافت کیفیتشان افول کرد! رقابت بی اساس، حرمت شکنی، فرافکنی و ترویج مطالب نامربوط آنچنان در بیشتر این دستنوشته ها رخنه کرده است که نه تنها از مسیر صحیح خود خارج شده اند، بارها و بارها دیده ام نگاه دیگران به کوهنوردان هم به بدبینی مبتلا شده است. یک نپاه اجمالی به وبلاگهای ورزش هایی که از ساختارهای فرهنگی در سطح بسیار پایینتری از کوهنوردی قرار دارند، نشان می دهد کوهنویسان نسبت به نوشته هایشان بسیار کم لطفی کرده اند! شاید به این دلیل که بسیاری از آنان کوهنورد نبوده و در جستجوی یک فضای باز اینجا را یافته اند و یا کوهنورد بوده و یادشان رفته کوهنورد کیست! آنچه در کوه همواره از استادانم شنیدم و سعی کردم همواره به شاگردانم منتقل کنم چیزی نبود جز: گذشت، احترام و شخصیت. حلقه های گم شده وبلاگهای کوهنوردی!!

با تقدیم احترام مجدد به اساتید، دوستان و همنوردانم که بعضا سعی در اصلاح این فضا داشته اند، از این جامعه مجازی قبلا عملی و اکنون رسمی و عملی خداحافظی می کنم باشد تا روزی که متوجه شویم که هستیم و که باید باشیم!

حامد منصوری